hervé guibert

Gek van Vincent

Vertaling: Kiki Coumans
2026 / 72 pagina’s / isbn 978 94 93350 45 8 / € 23,95 (vanaf 26 januari)

Fou de Vincent (1989) is een kort, intens en poëtisch autobiografisch werk. Het boek is liefdesverklaring én obsessieve reflectie op de relatie van de hoofdpersoon (die niet ver van de auteur af staat) met Vincent, een jonge man op wie hij verliefd is, maar die zijn gevoelens niet volledig beantwoordt. Vincent heeft ook een heteroseksuele verhouding. Verder gebruikt hij veel drugs (heroïne en cocaïne) en blijkt hij in de loop van het boek aan aids te lijden.

Het boek is geschreven in een fragmentarische, dagboekachtige stijl, waarin Guibert zijn verlangen, jaloezie en seksuele obsessie rauw en ongefilterd beschrijft. Een mix van tederheid en pijn, waarin de schrijver niet alleen zijn liefde onderzoekt, maar ook thema’s als verlangen, afwijzing en de vergankelijkheid van het lichaam. Het past binnen Guiberts thematiek van intimiteit en lichamelijkheid, die ook in zijn latere werk, zoals Voor de vriend die naliet mij het leven te redden, sterk aanwezig is.

Door de expliciete en lyrische schrijfstijl is Gek van Vincent een radicaal en ontroerend liefdesdocument dat veel mensen kan raken. Het iconische boek is onder andere in het Engels, Duits, Italiaans en Japans vertaald. Opmerkelijk genoeg is het niet eerder in Nederlandse vertaling verschenen. Juist in deze tijd van aandacht voor LHBTQIAP+ is het relevanter dan ooit, omdat het boek een alternatieve blik op liefde en seks biedt, niet vanuit het (te) alomtegenwoordige heteroseksuele perspectief. 

In Gek van Vincent staat ieder woord staat op de juiste plek, de keuze van de beschreven taferelen is raak, zonder omhaal van woorden en rijk aan betekenis. De slotzinnen van de losse, korte alinea’s zijn meestal een veelzeggende afsluiting. Er is bijvoorbeeld een scène waarin de ‘ik’ via een treinraampje toekijkt hoe in een trein naast hem twee jongens heroïne spuiten. Deze is zo intens en met oog voor detail geschreven – in één enkele zin die twee volle pagina’s beslaat – dat het tafereel een haast heilige uitstraling krijgt. De manier waarop het hoge en het lage, het smerige en het mooie met elkaar worden verenigd, is zeldzaam en doet denken aan het werk van Jean Genet. 

Links | franse reeks | hervé guibert