Hervé Guibert (1955-1991) was een Frans schrijver, fotograaf en journalist die vooral bekend is geworden om zijn autobiografische romans – hij wordt tegenwoordig gezien pionier van de autofictie – en zijn openhartige schrijfstijl over homoseksualiteit, ziekte (aids) en dood.
Guibert kreeg grote bekendheid met zijn boek À l’ami qui ne m’a pas sauvé la vie dat in 1990, een jaar voor zijn overlijden, verscheen. In dat boek beschrijft hij zijn strijd tegen aids en zijn vriendschap met de filosoof Michel Foucault, die net als hijzelf aan die ziekte overleed. Dit werk was een van de eerste openhartige literaire getuigenissen over aids in Frankrijk en maakte diepe indruk op het publiek. Het is in 1992 ook in Nederlandse vertaling (Jeanne Holierhoek) verschenen.
Naast schrijven hield Guibert zich bezig met fotografie en experimenteerde hij met verschillende kunstvormen. In 1990 maakte hij La pudeur ou l'impudeur, een documentaire waarin hij laat zien welke invloed het aidsvirus op zijn perceptie van de wereld heeft en waarin hij ook zijn twee tantes, Louise en Suzanne filmt. Ook was hij voor zijn dood de eerste die zich op televisie over aids liet interviewen. Hij overleed in 1991 op 36-jarige leeftijd. Zijn werk heeft 35 jaar na zijn dood nog steeds grote invloed op de literatuur over ziekte en identiteit.
links |
